| | Kerken.com \ Afdelingen \ Overdenkingen 
Als-je-luis-tert-zul-je-le-ven
Je zou het niet zeggen, als je door het open slaapkamerraam de eerste geluiden opvangt van het verkeer dat op gang komt. Als beneden de herrie van kindertelevisie schaamteloos afstand schept en onvrede zaait. Als je de woordenwisseling van gisteravond in herinnering roept.
Als de drang naar een sigaret je ertoe brengt uit bed te gaan. Als je merkt dat het knopje kennelijk alweer is ingedrukt - de grondtoon van angst en onrust zoemt je dag in. Als je denkt aan alles wat je gisteren moest doen, of had moeten doen. Als de pijn opkomt die je alle dagen meedraagt. Of als je juist sterk de nieuwe dag in gaat: voetballen, autowassen, de tuin, vrijwilligerswerk, op bezoek, vakken vullen. Vandaag is het stille zaterdag. De dag tussen het sterven van Jezus Christus en zijn opstanding. Een dag die de toon zet.
Deze week was er ergens in Nederland een begrafenis. Boos, heftig, verdrietig, dankbaar; als bezoeker werd je heen en weer geslingerd. Maar zelfs wie toeschouwer was, proefde het: wat is een mens? In een totaal verwoest leven, dat zelf ook verderf had gezaaid, in het rafelige, beschadigde en onsamenhangende vlechtwerk van mensen die ellendig genoeg op elkaars weg waren geplaatst, leek het erop dat God een draad had losgetrokken waarvan Hij de oorsprong nog kende. Voorgoed aan Hem verbonden. Een mens was beter gemaakt, weggerukt voor de kaken van de dood, vlak voordat hij stierf. Althans, voor wie het geloven kon, voor wie dat streepje licht verdragen wilde.
In het zicht van het graf valt er weinig te verbloemen. Wie naast een koud, dood lichaam het slagveld van leven overziet, sluit zichzelf niet langer buiten.
Alsof j?j iets in te brengen hebt met je leven. Alsof de lofzang op je lippen ergens op kan leunen. Alsof ziekte je niet verteert. Alsof je huwelijk je niet moedeloos, bijna genadeloos maakt. Alsof de zaakjes die je voor elkaar hebt je morgen niet uit handen geslagen kunnen worden. Alsof je diep van binnen niet beseft dat de pathos waarmee je anderen rechte wegen wijst, verhult dat je niets te vertellen hebt. Alsof de tekortkoming die je de ander onder de neus wrijft, niet raakt aan je eigen zwakste punt.
Jezus Christus is niet gestorven en opgestaan voor mensen die hun leven langzaamaan op orde krijgen, het alleen n?t niet helemaal kunnen redden. Hij brengt tot de Vader wie geen leven in zichzelf meer heeft. Want God woont op twee plekken: Hoog in de hemel, boven alles verheven, ?n bij de verbrijzelde en nederige van geest, om de geest van de nederigen en het hart van de verbrijzelden te doen opleven (Jesaja 57:15). Wie bij de pakken neerzit, is dichter bij het geheim dan wie maar weer moed bijeengraait en zich oppept voor opnieuw een dag in eigen kracht.
De begrafenis was hartverscheurend confronterend: zo kapot als ik het hier in ogenschouw neem, is ook mijn leven. Er is niemand die goed doet, zelfs niet ??n.
Wie onmachtig zijn leven onder ogen ziet en de onvrede over gebrokenheid en schijn niet langer uit de weg wil gaan, mag zijn lege handen uitstrekken naar de Verlosser en Vernieuwer van dat leven. Wie daaraan begint in overgave, raakt aan het verschil tussen van Christus weten en Hem kennen. Stille zaterdag wijst een weg. Stil zijn en luisteren.
Als kind of als volwassene in een speelse bui kun je over een stoep lopen, de voegen vermijdend, met in je hoofd een liedje op het ritme van je voetstappen. Jesaja 55:3 biedt een zin die zich daar mooi voor leent: Als-je-luis-tert-zul-je-le-ven. Daarmee kun je vooruit.
Wie de stilte bij God zoekt, leert luisteren, naar zijn Woord, in gebed. Wie stil is, laat God werken, een verstilde levenshouding vergeet de eigen kracht.
De HERE zal voor u strijden, en gij zult stil zijn (Exodus 14:14);
Wees stil en wacht, wacht op de Heer. Wees niet jaloers op wie in het leven slagen (Psalm 37:7);
Want zo zegt de Here HERE, de Heilige Isra?ls: door bekering en rust zoudt gij verlost worden, in stilheid en vertrouwen zou uw sterkte zijn (Jesaja 30: 15);
Uw sieraad zij niet uitwendig (...) maar de verborgen mens uws harten, met de onvergankelijke (tooi) van een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is in het oog van God (1 Petrus 3:3,4).
Wie stil is, heeft weinig in te brengen. Wie weet dat hij weinig in te brengen heeft, wordt stil. Wie luistert, merkt God op:
Als je naar rechts of links gaat, zul je achter je een stem horen: 'Dat is de weg, volg die' (Jesaja 30:21).
Als-je-luis-tert-zul-je-le-ven.
Wie Christus in de ogen heeft gezien zoals Petrus, getroffen door het besef dat Hij voor h?m moest lijden, van God verlaten werd, in de hel verbleef en verrees, wil niet meer de oude zijn. In de stille overgave aan Jezus Christus mag je zeker zijn van de vernieuwing van je leven.
Maar dan? Als je erop let, lijkt het soms de nieuwe knoet van deze tijd. Breekt eindelijk of opnieuw het licht van Christus door, weet je waarom een term als toe-eigening van het heil niet ouderwets is, en een persoonlijke relatie met Hem minder zweverig is dan het klinkt - of je moet resultaat gaan inboeken. Alsof je vernieuwing van je leven kunt afhalen tegen betaling van overgave aan Christus.
Dan wordt wat in genade werd ontvangen, vertrekpunt voor vrome zelfbevestiging en wat de Geest toebehoort, vervat in een menselijk program. Dan moet je haast wel wegvlakken dat je met je nieuwe leven net nog een sneer uitdeelde. Te gemakkelijk oordeelde. Je karakterzonde er toch niet onder hebt gekregen. Het in feite nog gewoon zelf doet.
Groeien in een heilig leven is vooral klein worden, zodat God - die ?n het willen ?n het werken in u werkt - zichzelf aan je kwijt kan. Heilig leven is van jezelf af kijken. God belooft wie in Christus Jezus zijn goede werken, waarmee ze op de dag van het oordeel kunnen bestaan. Dietrich Bonhoeffer schreef eens: 'Wie hier iets wil zien, wie hier aan zich zelf openbaar wil worden en niet geduldig wil wachten, die heeft reeds zijn loon. Juist bij onze vermeende vooruitgang in heiliging, waarover wij ons willen verheugen, worden wij eerst recht tot verootmoediging geroepen en zien wij onze werken als door en door zondig.'
Hij knoopte aan bij Efezi?rs 2:10: Want zijn maaksel zijn wij, in Christus Jezus geschapen om goede werken te doen, die God tevoren bereid heeft, opdat wij daarin zouden wandelen.
Zeker zijn van je volharding in een christelijk leven komt niet voort uit een of andere speciale openbaring, maar uit geloof in Gods beloften, staat in de Dordtse Leerregels. En: zulke zekerheid leidt niet tot hoogmoed of zorgeloosheid, maar tot nederigheid, kinderlijke eerbied, een godvrezend leven, vurig bidden, standvastigheid in alle strijd, kruisdragen, de waarheid belijden, blijvende blijdschap in God, een voortdurende oefening in dankbaarheid en goede werken.
Wie zich niet tot Jezus Christus bekeert en blijft geloven op afstand, als toeschouwer, in hem kan God geen goed werk beginnen; hij zal zich op die dag verloren weten. Wie zijn leven aan Hem prijsgeeft, kan zich maar het beste oefenen in luisteren: Waarlijk, mijn ziel, keert zich stil tot God, want van Hem is mijn verwachting (Psalm 62:6). Als-je-luis-tert-zul-je-le-ven.
In dit artikel zijn bijbelteksten aangehaald in zowel NGB- als Groot Nieuws-vertaling
Bron: [ Nederlands Dagblad ] Hugo de Bruijne
- Toegevoegd op 19/04/03 door Administrator
|
|
|
|
|
| |
|
