Home Inloggen Winkel Contact
 
Zoekbox
     
 
Zoekbox
Topmenu
Topmenu Home Topmenu Winkel Topmenu Links Topmenu Preken Topmenu Kerken Topmenu Overdenkingen Topmenu Agenda Topmenu Contact Topmenu
Topmenu

Afdelingen 1. Algemeen 2. Kennis Bassin 3. Kinderen 4. Meeting People 5. Muziek 6. Pastoraat 7. Winkel Bron toevoegen Beheer Informatie Diversen
Aangepast zoeken
 

Jeruzalem dat ik bemin: Israël in de eindtijd (Lukas 21: 5-38)
Preek afkomstig van Ds. E. van der Linde van de Christelijk Gereformeerde Kerk te Almelo.

       

Liturgie

Ps. 130: 2, 3

Ps. 122: 1, 3, n.b.

Ps. 119: 24

Ps. 131: 2, 3 n.b.

Ps. 46: 4, 6

Ps. 68: 16, 17

Schriftlezing: Lukas 21: 5-38

Preek

Lieve lezer!!

Brandpunt Israël

Wanneer je naar alle landen in de wereld kijkt, dan zijn sommige landen nooit in het nieuws, andere landen komen altijd voor in het nieuws. Dat heeft te maken met de grootte van het land, de indruk en de invloed van de mensen die er wonen, maar niet altijd.

Een landje wat buiten proportioneel in de nieuwsschijnwerper staat, is Israël. Het is kleiner dan Nederland. Er wonen slechts 7 miljoen mensen. Het land is niet erg vruchtbaar. Grote delen zijn woestijn. Het ligt bezaaid met rotsen, keien en stenen. Een boerin die er geweest was zei teleurstellend: 'het is eigenlijk één grote steenbult'. En toch staat het land Israël in het brandpunt van de belangstelling van de wereld. Je kunt haast zeggen: het draait in deze wereld om Israël.

Jeruzalem

Kijk je dan nog weer nader naar het land, dan gaat de meeste aandacht uit naar de hoofdstad Jeruzalem. Hoe je het wendt of keert: Jeruzalem is een heel bijzondere stad. Koning David koos het als hoofdstad van zijn rijk. De Here heeft de stad Jeruzalem verkozen om daar Zijn naam te doen wonen. Koning Salomo bouwde er de tempel. En naar die tempel gingen de pelgrims uit alle stammen van Israël. En op weg daar naar toe zongen ze: 'Jeruzalem dat ik bemin!' Daar stond het brandoffer waar het bloed vloeide tot verzoening. Daar stond eens het kruis op de heuvel Golgotha, waar onze Here en Heiland Jezus Christus Zijn bloed deed vloeien tot verzoening van onze zonde en die der gehele wereld (1 Joh. 2: 2). Vervolgens ging vanuit Jeruzalem het Pinkster-Evangelie als een lopend vuurtje de wereld in.

De navel der aarde

In dit opzicht is Jeruzalem, Israël, de navel van de aarde. De kinderen in de kerk weten dat, waar nu je navel zit, je als ongeboren baby de navelstreng had. Die navelstreng verbond je met de bron van leven, je moeder. Die navelstreng was je levensader, daardoorheen kreeg je voedsel en vocht en afweerstoffen, enz.

Zo is voor de kerk Israël de navelstreng geweest. In Israël verkoos de Here Zich vaste voet. Hier openbaarde Hij wie Hij was en wat Zijn plan met de wereld was. Hier - kun je zeggen - kuste Hij deze aarde, zoende Hij deze wereld verloren in schuld, dat alles in de Here Jezus, Zijn geliefde Zoon. Hier gaf Hij de kerk leven: voedsel en vocht - denk dan vooral aan de Bijbel. Hier werd de kerk geboren op de Pinksterdag.

En zoals dat gaat na de geboorte, dan wordt de navelstreng afgebonden en doorgeknipt. Vervolgens gaat er een gaasje overheen en op den duur sterft de navelstreng af, maar de plaats blijft zichtbaar: dat is je navel. Die herinnert je altijd aan je moeder. Zo is Jeruzalem. Er is wel gezegd: Jeruzalem is ons aller moeder. En daarom houden we van Jeruzalem en zingen we nog steeds: Jeruzalem dat ik bemin!

Problemen

Maar dan zijn intussen wel een dozijn vragen gerezen.

- Jeruzalem is niet los verkrijgbaar. Wie Jeruzalem zegt, zegt 'het Joodse volk'. Wie van ons heeft in het echt of via T.V. of foto's niet de Joden bij de Klaagmuur gezien. Keppeltje op, gebedsmantel om, gebedsriemen om voorhoofd en rechterarm. En maar bidden op de typisch Joodse manier. Compleet met de viering van Bar-Mitswa, waarbij een Joodse jongen van 13 jaar volwassen voor de wet wordt. En belangrijke vraag is dan: Is het Joodse volk familie van de kerk of niet?

- Vooral ook is er de vraag: heeft God nu nog een bedoeling met Israël, een plan voor de toekomst? Of is het Joodse volk door God definitief uitgerangeerd, op een zijspoor gezet?

- Brandend actueel is de vraag: moeten we vrede voor Israël verwachten? Altijd al is Israël het toneel van grote veldslagen geweest. De koningen van de twee grote wereldrijken van het 1e en 2de millennium voor Christus - Assyri?/Babel en Egypte ontmoeten elkaar dikwijls halverwege, precies in Israël. De vlakte van Jizre?l met iets hoger gelegen de stad Megiddo, precies in het midden van het land, vormde keer op keer het toneel van de veldslag. Maar ook na Christus is dit het geval geweest. En nog steeds zit Israël tussen de wereldmachten ingeklemd van Oost en West, van Christendom en Islam, en intern van orthodoxie en secularisatie.

Openbaring 16: 16 zegt ons dan dat aan het einde van de tijd er een gigantische veldslag zal zijn in Harmagedon. Op aanwijzing van de duivel verzamelen machtige koningen hun legers om tegen Jeruzalem te strijden. Er staat dan: 'En hij - dat is de valse profeet, de antichrist - hij verzamelde hen op de plaats, die in het Hebreeuws genoemd wordt Harmagedon.' Dat staat voor Har - Megiddo, de stadsheuvel van Megiddo, midden in Israël. Israël als de plaats waar machten botsen. Hoe zit het met de vrede van Jeruzalem? Moeten we een duif of een aasgier verwachten?

Dat zijn de drie grootste vragen m.b.t. Israël: Nog één keer:

1. de relatie Kerk - Israël

2. Gods bedoeling met het Joodse volk

3. vrede of oorlog in het heilige land?

Antwoorden in het licht van de wederkomst

Heel opmerkelijk is dat de drie genoemde problemen in de Bijbel heel sterk verbonden zijn met Christus' wederkomst. Je kunt zeggen: daar komt het allemaal samen. We leven in een heel fascinerende tijd. Een tijd waarin we de naderende voetstappen van de Here Jezus heel duidelijk kunnen horen.

Als een teken van Christus' wederkomst geldt naast oorlogen, hongersnoden en rampen zonder meer de stichting van de staat Israël in 1948. Ik kom daar zo op terug.

En al het rumoer in het Midden-Oosten moet ons niet verbazen. Israël als struikelblok, waar de hele wereld overheen valt. Het moet ons aan het denken zetten, meer nog tot heilige verwachting brengen. Dat in de recentste vredesonderhandelingen Jeruzalem het breekpunt werd - nader bepaald de tempelberg - het hoeft ons niet te verbazen. Er is een gigantische strijd gaande tussen zwart en wit, zoals ik heb uitgelegd in de preek over Openbaring 20. Het drama van eeuwen spitst zich toe. Meer en meer komen de ultieme spelers uit de verf, namelijk de duivel himself, de zwarte meester en de Here Jezus als de Ruiter op het witte paard (Openb. 19:11). De geschiedenis van deze wereld komt tot een ontknoping in Israël. Wit tegenover zwart, God tegenover de duivel. Een strijd waarbij het om gigantische krachten gaat, krachten die in staat zijn om deze aarde te doen wankelen, deze planeet uit z'n lood te slaan. Dit is het! Hier gaat het om! Johannes kijkt op Patmos ademloos toe hoe deze finale zich voltrekt. Ik zou zeggen: schuift u maar bij Johannes aan als u kijkt naar het Journaal, als u de krant leest. En laat de Bijbel u commentaar moge geven.

Finale

Er is een beweging naar deze finale toe. Dat is een beweging waarbij God de geschiedenis naar zijn voltooiing leidt. Je kunt zeggen: het gaat om het aardse Jeruzalem, maar het einddoel is het hemelse Jeruzalem, Openbaring 21 en 22. Deze eindstrijd vindt plaats in het platte vlak van hier en nu, voor het oog van de camera's van CNN, RAI en BBC, maar het zijn verslagen van wee?n die de nieuwe hemel en de nieuwe aarde voortbrengen. De machten der hemelen zullen wankelen, staat er in Lucas 21: 26, zodat ze plaats maken voor het volkomen nieuwe van God.

Want de dollemansrit van de wereldgeschiedenis blijkt met dodelijke afloop voor de duivel, voor de machten van het kwade, voor wie zich hierdoor liet meevoeren, voor wie koos tegen God, tegen Gods volk, tegen de kerk en tegen Israël als Gods oude verbondsvolk.

Heerlijk is aan de andere kant het einde van de geschiedenis voor wie gelooft, voor wie uitziet naar Christus' wederkomst, voor wie bereid is!

De oproep vanmorgen is dan ook: wees bereid! Schik u om uw God te ontmoeten! Hij komt Hij komt om de aard' te richten! Wees niet morgen klaar, maar nu! Berg u, berg je in de Here Jezus Christus en in Zijn bedekkend, reinigend en heiligend bloed.

Israël als vijgenboom

Dan nu concreet naar Lucas 21. Meer en meer hecht ik in de prediking van de eindtijd waarde aan de redes van de Here Jezus. Je kunt zeggen dat deze redes vooral uit Matte?s 24 en uit Lucas 17 en 21 de marsroutes zijn van de hemelse Generaal. De Here Jezus zegt hierin tot de kerk: kijk! ik ga voor een tijd naar de hemel om voor jullie een plaats te bereiden, maar blijf niet staan, voorwaarts mars!! Hier is de Bijbel. Dit is de weg, dit zijn de wapenfeiten, dit zijn markeringspunten: strijd de goede strijd van het geloof!

Meer nog dan in b.v. in Openbaring of in de brieven aan de Tessalonicenzen heb je in deze redes van de Here Jezus concrete hechtingspunten in de geschiedenis, waarvan je kunt zeggen: kijk, hier zijn we nu. En dit en dat hebben we nog te verwachten.

In de rede over de laatste dingen in Lucas 21 heeft de Here Jezus het ook over Israël en Jeruzalem. Hij zegt uitdrukkelijk in vers 29: 'Let op de vijgenboom!'

De vijgenboom is in de Bijbel een symbool voor Israël. In Hosea 9: 10 zegt de HERE van zijn verkiezing van Israël: ''Als druiven in de woestijn vond ik Israël: als vroege vijgen, als eerste opbrengst aan de vijgenboom, zag ik uw vaderen.'' Als treurzang klaagt Jo?l in hoofdstuk 1:7 over Israël: 'Hij heeft mijn vijgenboom tot een geknakte stam gemaakt.'

In het NT is dit ook de gedachte. De Here Jezus zocht, toen Hij uit Bethani? op weg was naar Jeruzalem, vroege vijgen aan de vijgenboom. Toen Hij geen vruchten vond, vervloekte Hij de boom. Op de weg terug zagen de leerlingen dat de vijgenboom verdord was. D.w.z. Israël was verdord zoals de vijgenboom. Deze vijgenboom tekende Israëls geestelijke situatie. In Lucas 13: 9 vertelt Jezus de gelijkenis van die man met de wijngaard, waar ook een vijgenboom geplant was. Hij wil de vijgenboom kappen, omdat hij geen vruchten geeft. Maar hij wil nog wachten. Als hij het komende jaar geen vruchten geeft, wordt de boom gekapt.''

De vijgenboom staat symbool voor Israël. Het wapen van het moderne Israël is een 7-armige kandelaar met twee vijgentakken op een blauwe achtergrond.

Israël als teken van de eindtijd

En nu roept de Here Jezus ons op om op de vijgenboom te letten. In welke zin dan? Nu als die gaat uitlopen, is de zomer nabij, zegt vers 31. Zo moet u ook, zegt onze Here, wanneer u dit ziet gebeuren, weten dat het Koninkrijk van God nabij is. Wanneer wij Israël weer zien opbloeien, is het Koninkrijk van God, de wederkomst dus dichtbij. Heel duidelijk staat hier dus dat de oprichting van Israël een teken van de eindtijd is. Dat moet ons toch in de hoogste staat van paraatheid brengen! Dit toont ons ook iets van Gods plan, Gods bedoeling met Israël.

Vooral om wat dan volgt in vers 31 en 32: 'Zo moet ook gij, wanneer gij dit ziet geschieden, weten, dat het Koninkrijk Gods nabij is. Voorwaar, Ik zeg u, dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, voordat alles geschiedt.' Welk geslacht? Ik ben zelf geneigd te denken aan het geslacht sinds de oprichting van de staat Israël in 1948, al kun je dit ook anders uitleggen en het betrekken op het geslacht uit de tijd van de Here Jezus die de verwoesting van Jeruzalem in 70 na Chr. zou meemaken. Als het geslacht dat de oprichting van Israël meemaakte niet zal voorbijgaan, voordat de Here Jezus terugkomt, dan zijn we echt in de laatste fase terechtgekomen. Wees gewaarschuwd!

Heel duidelijk noemt de Here Jezus dat ook in vers 27: 'En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen op een wolk, met grote macht en heerlijkheid.' Kijk, daar loopt alles op uit. Dat is het einde! Het einde van alle oude dingen en het heerlijke begin van de nieuwe hemel en de nieuwe aarde.

En de Here Jezus bemoedigt dan Zijn kerk in vers 28: 'Wanneer deze dingen beginnen te geschieden, richt u op en heft uw hoofden omhoog, want uw verlossing genaakt.' Wat een uitzicht bruidsgemeente! Wat een heerlijk perspectief in het strijdperk van dit leven! Wat een troost temidden van de alarmerende tekenen des tijds.

En dan vertelt hij de gelijkenis van de vijgenboom in vers 29 om onze waakzaamheid op te scherpen. De oprichting van de staat Israël is wellicht één van de duidelijkste tekenen van Christus spoedige wederkomst.

De geschiedenis keert terug naar Israël en Jeruzalem

Maar dit niet alleen. Er zit in de Bijbel een soort beweging van Israël, van Jeruzalem af, en een beweging terug naar Israël en terug naar Jeruzalem.

Eerst de beweging van Israël, van Jeruzalem af. Het hele spreken over Jeruzalem en over Israël uit Lucas 21 begint op de olijfberg. Vanaf die berg kun je vandaag de dag heel mooi het tempelplateau zien liggen, waarop nu de moskee met de gouden koepel gebouwd is. In de tijd van Jezus was op dat plein de tempel gebouwd. Nu is er geen steen meer over van die hele tempel. Dat heeft de Here Jezus letterlijk voorzegd. Als de discipelen zich vergapen aan al die prachtige gebouwen van de tempel, zegt Jezus in vers 6: 'Er zal geen steen op de andere gelaten worden, die niet zal worden weggebroken.'

De vernietiging van de tempel in Lucas? dagen

Hoe kan dat, gemeente? Die tempel staat in heel de Evangeli?n in een negatief daglicht. Dat is zo omdat de tempel een rovershol was geworden, een geld- en goederenbeurs, een bolwerk van machten die zich tegen God en tegen de Here Jezus keerden.

Na Pinksteren wordt de vervolging van christenen en het lijden van de kerk aangestuurd juist vanuit de tempel. De apostelen en alle andere christenen hebben veel tegenstand ondervonden juist van de hoofdpriesters en schriftgeleerden, die hun kantoor in de tempel hadden. Stefanus en Jakobus werden gedood (Hand. 7 en 12). U weet dat de apostel Paulus in die tijd als fanatieke farizee?r een kwalijke rol speelde.

Maar wonderlijk genoeg bleken de martelaren het zaad van de kerk, want door de christenen te verstrooien werd ook het evangelie gezaaid in de hele toenmaals bekende wereld van het Romeinse rijk.

Klemmend is dan de oproep van de Here Jezus in Lucas 19: 42: 'Och, of gij ook op deze dag verstond wat tot uw vrede dient!' Zie nu waar het werkelijk om gaat! Ook met alle vredesbesprekingen, wat lijkt het soms allemaal zinloos. Wat is ook het huidige Israël meer uit op lijfsbehoud, dan op vrede. Omdat de Vredevorst niet erkent wordt. Dan heeft al ons zwoegen zo weinig zin. En dat geldt ook voor ons. Verstaan we wat tot onze vrede dient? Dienen we Hem, helemaal? Of dienen we onszelf, zoals Israël deed?

Wat de Here Jezus dan voorspelt zijn 'de dagen van de vergelding' in vers 22, nader door Hem omschreven als de omsingeling en verwoesting van het aardse Jeruzalem. Juist omdat tempel en synagoge (vers 12) zo'n belangrijke plaats speelde in de vervolging van de kerk, komt het tot een tweede ballingschap, ook wel de diaspora genoemd. Om het volk tot bezinning te brengen, tot geloof en bekering.

Dat alles gebeurt in het jaar 70 na Christus. Na een tijd van belegering dringt de Romeinse keizer Titus Jeruzalem binnen en enige tijd later ook de tempel. Hij roofde al de schatten uit de tempel. En in een triomftocht droeg Titus de zevenarmige kandelaar en het gouden reukofferaltaar door Rome. De tempel ging in vlammen op, Jeruzalem werd een puinhoop.

De Here Jezus waarschuwt voor die tijd: 'Zodra gij Jeruzalem omsingeld ziet door legerkampen, weet dan dat zijn verwoesting nabij is'. Vergis je niet. 'Jeruzalem zal door de heidenen vertrapt worden, totdat de tijden der heidenen zullen vervuld zijn' (vers 24).

Jeruzalem wordt vertrapt, totdat ?.

Maar met dat woordje 'totdat' wordt een keerpunt weergegeven. Er komt eens een beweging terug naar Israël en terug naar Jeruzalem. De Here Jezus voorzegt dus een nieuwe tijd voor Jeruzalem. Die tijd komt als 'de tijden der heidenen vervuld zijn'.

Dit is het tweede argument voor het letten op Israël als teken van de eindtijd, om van Jeruzalem te houden. Het eerste is de gelijkenis van de vijgenboom, het tweede is dit spreken over 'de vervulling van de tijden der heidenen'. Er komt een einde aan de vernedering van het Joodse volk, aan de diaspora door ingrijpen van God. En wie denkt dan niet aan de stichting van de Joodse staat. Iets van het 'troost, troost mijn volk, roept haar toe dat haar lijdenstijd volbracht is' uit Jes. 40, is van toepassing op de stichting van de staat Israël in 1948.

Van belang is dat we bij het spreken over 'de volheid van de tijden der heidenen' ook Rom. 11: 25 betrekken. Daar is de apostel Paulus aan het woord en wat zegt hij over Israël 'Want, broeders, opdat gij niet eigenwijs zoudt zijn, wil ik u niet onkundig laten van dit geheimenis: een gedeeltelijke verharding is over Israël gekomen, totdat de volheid van de heidenen binnengaat, en aldus zal gans Israël behouden worden.'

Twee bewegingen

Je ziet hier weer de twee bewegingen, al zijn ze anders ingevuld: enerzijds de verharding van Israël, gecombineerd met de tijd van boete, anderzijds een nieuw begin voor Israël, een rehabilitatie voor Gods verbondsvolk. Deze twee bewegingen zie je heel duidelijk in de geschiedenis.

Versta mij goed, ik doe niet mee met de Jodenvervolgingen uit de geschiedenis. Een echt christen kijkt niet neer op Israël. Een echt christen weet dat God hem uit genade gekozen heeft. Hij zal zich daar nooit op laten voorstaan en zich nooit beter voelen dan anderen. Een echte christen bidt voor Israël. Israël is de navel der aarde, de moeder van alle gelovigen. Hij pleit op Gods beloften, dat ook Joden gered mogen worden door het bloed van Christus. Een echt Christen weet ook dat Christus in de eerste plaats voor het Joodse volk is gestorven en opgestaan.

Het doet ons verdriet wanneer we zien dat de Joden vertrapt worden, ten tijde van keizer Titus, maar ook ten tijde van de kruistochten, en later al de pogroms en de Joodse getto?s: maar in het bijzonder tijdens de tweede wereldoorlog. Hitler heeft een serieuze poging gedaan om het hele Joodse volk te vernietigen. Daarin zit iets van de strijd van zwart tegen wit. Van de duivel tegen het volk van God. Dat is de ene beweging. Vooral valt de troosteloosheid van dit volk dan zwaar op het hart. Het weigeren zich te laten troosten. Wanneer het door zo'n diep dal van godverlatenheid gaat.

De andere beweging is: Er komt nog een tijd waarop God de gedeeltelijke verharding die er op Israël ligt, zal wegnemen. D.w.z. na de tijd van de christenen uit heidenen, die zijn volheid zal bereiken door de verkondiging van het Evangelie, zal er nog een andere periode voor Israël komen. Een periode waarin zij zullen opengaan voor het Evangelie van Jezus Christus. De gedeeltelijke verharding, die maakte dat zij het evangelie niet konden aannemen, zal eenmaal weggenomen worden. Israël, onze oudste broer zal tot bekering komen. Ze zullen massaal de Here Jezus erkennen als hun Messias.

Hoe kan dat? Rom 11: 29 zegt: 'Want de genadegaven en de roeping Gods zijn onberouwelijk.' God schrijft zijn volk niet en nooit af. Hij blijft trouw tot in duizenden geslachten. Dat geldt voor het volk van het oude Verbond, Israël, en dat geldt voor het volk van het nieuwe verbond, de kerk.

Openbaring tekent ons de schare die niemand tellen kan als de 144.000, dat is 12x12x1000. Dat getal is een combinatie van het oude en nieuwe verbondsvolk, nl. de 12 aartsvaders, als stamhoofden van Israël, de 12 apostelen als vertegenwoordigers van het nieuwe verbondsvolk uit Joden en heidenen maal 1000 of zoals je het ook kunt vertalen ontelbaren. 12x12xontelbaar veel dat is de schare die zingt tot eer van de Drie?nige God, Vader, Zoon en Heilige Geest.

Wat we dus concreet mogen verwachten voor de toekomst is een bekering van het Joodse volk. En aldus zal gans Israël zalig worden, zegt Rom. 11: 26. Dus niet weinigen, maar een zeer grote groep uit Israël zal zalig worden. Daar mogen, daar moeten we dus om bidden. Dat zij de Here Jezus erkennen als hun Messias. Daartoe is het Joodse volk apart gebleven al die eeuwen, om hun God groot te maken in de eindtijd. Dan zal kerk en Israël een eenheid vormen. Samen de God van Abraham, Iza?k en Jakob dienen. Samen sterk staan in de moeilijke tijd van verdrukking, van strijd op aarde, voordat de Here Jezus terugkomt op de wolken.

Openbaring 11 tekent ons Jeruzalem als het decor van de eindtijd. Een macabere tijd. Het tekent ons de straten van Jeruzalem waar de godsgetuigen worden gedood, die dan 'Sodom en Egypte genoemd worden, alwaar ook hun Here gekruisigd is' (Openb. 11:8). Aan dat laatste - alwaar ook hun Here gekruisigd is - weet je dat het hier om Jeruzalem gaat. Maar blijkbaar heeft Jeruzalem vlak voor de wederkomst veel weg van Sodom en Egypte. Je vraagt je af: Wie is daarvoor verantwoordelijk? Wie mengt zich nog allemaal in de situatie van Israël? Koningen van de Opgang der zon marcheren in Openbaring 16: 12 richting Israël. In Openbaringen 20: 8 en 9 wordt gesproken over 'Gog en Magog' die de geliefde stad omsingelen. Met andere woorden: het gaat echt spannen, de finale is in zicht. Jezus Christus zal ten slotte Zijn macht en heerschappij ten toon spreiden.

En de Evangeli?n en Openbaringen laten zien, dat het gaat naar het nieuw Jeruzalem, dat de plaats inneemt van het oude. Het nieuwe Jeruzalem komt uit de hemel en niet uit de aarde. Het heil komt van boven en niet van beneden.

Ik hoop u ervan overtuigd te hebben dat de houding van de christen naar Israël een positieve houding moet zijn. We houden van Jeruzalem, omdat God een plan had en heeft met deze stad en het volk van deze stad. En ergens horen we bij elkaar door het verbond van God.

Ten tweede dat God nog rijke bedoelingen heeft met Israël. We moeten ons niet boven Israël verheffen, maar verwachtingsvol zijn. In de eindtijd mogen we een plotselinge terugkeer van Israël tot de Vader van onze Here Jezus Christus verwachten. In fasen zegt Ezechiël 37. Eerst herstel van het lichaam, de natie, en dan de geest in het lichaam, dat is: Gods geest die Israël bekeert.

Vooral mogen we vol verwachting uitzien naar de dag der dagen, wanneer de Here Jezus terugkomen zal. Heft uw hoofd omhoog, zegt de Here Jezus, want uw verlossing genaakt: die is dan heel dichtbij.

Ziet toe op uzelf, dat uw hart nimmer bezwaard worde door roes en dronkenschap en zorgen voor levensonderhoud, en die dag niet plotseling over u kome, als een strik. Waakt te allen tijde, biddende, dat gij in staat moogt wezen te ontkomen aan alles wat geschieden zal, en gesteld te worden voor het aangezicht van de Zoon des mensen!

Amen

Kopieerrechten: © copyright Kerken.com, 2002 - 2010.
Niets uit deze uitgave mag gepubliceerd of vermenigvuldigd of openbaar gemaakt worden in welke vorm dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de webmaster van Kerken.com en de bijdragende predikant. Voor vermenigvuldiging ter voorbereiding van, en openbaarmaking tijdens de zondagse eredienst is het wenselijk dit even aan ons door te geven. Dit kan met behulp van het hiervoor bestemde formulier 'preek gebruiken'. Ter voorbereiding van bijbelstudie(bijeenkomsten) is geen toestemming nodig.
 

Agenda
Boeken
Bijbel
kerk
Levensvragen
Links
Muziek
Nieuws
Overdenkingen
Preken


Kruis | Copyright 2003-2018 Kerken.com | deze pagina toevoegen aan favorieten | Contact | Disclaimer | A A A | Tell A Friend! | Kruis

 
tumblr site counter